Alcohol
Er is een tijd geweest waarin alcohol heel normaal voor me was, en volop van genoot ook!
Vroeger stond ik avonden achter elkaar in de stad. Ik dronk en dacht er eigenlijk niet over na.Nu zie ik dat alcohol me hielp om minder te voelen. Om uit mijn hoofd te gaan, te ontspannen en erbij te horen. Niet bewust en niet met dit plan. Het was gewoon normaal om te drinken. Ik deed het gewoon.
Op Curaçao dronk ik ook veel. Happy hours, gezelligheid, genieten van het leven. Ik stond toen nog niet zo in contact met wat mijn lijf eigenlijk allemaal ervaarde, dus ik voelde ook niet echt wat alcohol met me deed.
Tijdens corona veranderde dat. Ik dook dieper in mijn zelfontwikkeling en m’n lichaam en begon beter te luisteren. Naar mijn lijf. Naar het gerommel in mijn buik. Niet met het idee om te stoppen met drinken, maar met de vragen: 𝘸𝘢𝘢𝘳𝘰𝘮 𝘥𝘰𝘦 𝘪𝘬 𝘥𝘪𝘵 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯𝘭𝘪𝘫𝘬? 𝘞𝘰𝘳𝘥 𝘪𝘬 𝘩𝘪𝘦𝘳 𝘦𝘤𝘩𝘵 𝘣𝘭𝘪𝘫 𝘷𝘢𝘯? 𝘌𝘯 𝘩𝘰𝘦 𝘷𝘰𝘦𝘭 𝘪𝘬 𝘮𝘦 𝘥𝘢𝘢𝘳𝘯𝘢?
Ik ging mezelf niets ontzeggen, nog steeds niet, maar wilde wel bewuster kiezen. De meeste drankjes laat ik staan, andere niet. Zoals een lekkere pornstar martini of een Malibu pineapple op Curaçao🍹
Wat ik merkte, is dat alcohol bij mij soms een stressreactie triggert. Zeker als ik al wat lager in mijn energie zit of minder goed in m’n vel zit. De avond zelf kan ik heerlijk genieten, giechelen en gezellig zijn, maar de dag erna voelt mijn energie vaak zwaar en een beetje down. Dat gevoel erna vind ik het vaak niet waard.
Soms is het ook anders. Als ik goed in mijn energie zit, voel ik dat zware gevoel nauwelijks. Dat leerde me dat het niet zwart-wit is, maar dat luisteren naar mijn lijf het belangrijkste is.
Ik drink nu soms nog. Maar met intentie. Met bewustzijn. En met de vrijheid om nee te zeggen, ook als dat voor anderen ongezellig voelt, of andere soms confronteert.
Ik check op het moment bij mezelf in, en luister naar wat mijn lijf me aangeeft. En daarin blijf ik mezelf elke keer weer kiezen 💜
